Talen

JAN SUISKENS, EEN LEGENDE IS NIET MEER

Jan Suiskens, ook wel of misschien nog wel beter bekend als ‘De Suis’, is niet  meer. Afgelopen zondag, eerste paasdag, overleed hij op 84 jarige leeftijd uiteindelijk aan de gevolgen van Corona. Jan vond het wel best zo, waarschijnlijk. Sinds zijn grote liefde Annie anderhalf jaar geleden overleed, was Jan alleen nog maar verdrietig. Hij mistte Annie en voor hem hoefde het niet meer persé.

En hoewel ik Jan zelf misschien 5 keer in mijn leven ontmoet heb, durf ik met de hand op mijn hart te zeggen dat er een Legende is heengegaan. Zo gaat dat met legendes, door verhalen die van mond tot mond gaan, door legendarische overleveringen bereikt iemand zo’n status. Wat een kerel, ‘De Suis’ dus.

Jan kwam op jonge leeftijd naar Eindhoven. Zonder plan, zonder een dubbeltje op zak liet hij Nijmegen achter zich. Het nam letterlijk afstand van het tehuis waar hij als weeskind was opgegroeid bij de paters. Dat gegeven alleen al, man oh man. Kort door de bocht leerde hij daar Annie kennen en leerde hij tafeltennissen.

‘Vat ‘t nog eentje van Jantje.’ Jan’s lijfspreuk aan het barretje van ttv Renata waar hij sporadisch nog eens kwam kijken en als het aan mij ligt wordt die lijfspreuk vereeuwigd op een tegel of op een bord mijn part en achter dat barretje gehangen.

Jan woonde een straat achter de zaal van Renata, samen met Annie, zijn Annie. Toen hij nog wat beter te been was kwam hij nog wel eens kijken maar de laatste jaren zagen we hem eigenlijk niet meer. Nadat Annie stierf, zijn Annie, al helemaal niet meer. Zo’n 10 jaar geleden kon je bij Jan na de wedstrijd douchen als je dat wilde. Renata had geen douches maar Jan mocht je er voor wakker bellen.

De tijd dat hij nog wel kwam kijken dan kwam er ook echt iemand binnen, hij vulde de ruimte met zijn aanwezigheid. Tussen zijn biertjes door keek hij tafeltennis, lachte hij, was hij dominant en luidruchtig. Maar hij was bovenal innemend. Een innemende kerel met een hart zo groot als de zon, van goud bovendien. Hij reeg het ene mooie verhaal aan het andere, schudde ze zo, hopla, uit zijn mouw. Zo ook die ene keer dat ik hem wat langer zag en sprak dan normaal. Aan zijn lippen hing ik.

Jan was in zijn hoogtijdagen zelf een begenadigd tafeltennisser en schopte het behoorlijk ver. Hij was op goed ogenblik de onbetwiste nummer één van Brabant en behoorde tot de top 10 van Nederland. Helaas heb ik hem zelf nooit zien spelen maar uit overlevering weet ik dat het iets aparts moet zijn geweest, zo goed als hij was.

Zo speelde hij jaren Ereklasse bij ttv Maasbree. Samen met zijn teamgenoot Bert Onnes togen ze om de week in Jan’s autootje naar Maasbree om daar de thuiswedstrijden te spelen. ‘Da was heul wa,’ vertelde Jan. ‘Wij speulde in de plaatselijke sporthal en er zaten iedere week zo’n tweehonderd man op de tribune. De burgemister was een van onze trouwste supporters. Het samen mee Bert naar Maasbree rije hield ook in dat wij, vaste prik, onderweg stopten voor een pilske en een potje driebanden in een cafeeke dat op de route lag. We begonnen altijd om 14:00 uur in Maasbree en de dag dat we tegen Tempo Team moesten vergaten we de tijd een bietje uit het oog. Het was gezellig int cafeeke, we hadden goeie buurt en de pilsjes smakte goed, ge kent da wel Theoke.’ Totdat Bert op zunne klok keek en zag dat het al twee uur was geweest. “Godverdomme Jan, wat nou?” “Ginne stress Bert,” en Jan vroeg aan de kastelein of hij even mocht bellen. In Maasbree waren ze inmiddels al aardig ongerust want waar bleven die twee sterspelers nou? Jan vertelde de voorzitter door de telefoon dat ze met autopech aan de kant van de weg stonden maar dat ze er over ongeveer een uur wel zouden zijn. De wedstrijd werd een anderhalf uur uitgesteld. Tja, overmacht hè. Jan vertelt verder: ‘ik makte dun motorkap open en zurgde er vur da mun handen goed zwart waren , Bert zun handen ok. Mee een paar vegen smeer op ons gezicht en een flinke snee in onze neus kwamen we aan bij de sporthal waar de burgemister ons stond op te wachten. Hij was allang blij da we dr waren dus vraoge did ie niks. We wonnen die middag mee 7-3.’

Ik doe hem absoluut tekort met alleen bovenstaande want Jan was veel meer dan dit maar ik moest iets doen, iets schrijven.
Het ga je goed Jan, daarboven en ‘vat ‘t nog maar inne van Jantje.’

Theo Boon

Mooi Theo, inderdaad een legende is van ons heengegaan.
Heb mooie herinneringen aan Jan en Annie. Jan en Annie heb ik leren kennen bij de TTV Atoom in het stadsdeel Stratum, Jan speelde daar toen in het eerste team met Gerrit van de Burgt, Jozef Essing en Hans van Hout. Zelf voetbalde ik bij de VV Eindhoven, toen landskampioen, en zat bij de selectie met mijn zestien jaar oud. Noud van Melis, midvoor van Eindhoven en toen ook van het Nederlands elftal, vertelde mij dat hij ook tafeltenniste, was goed voor het voetenwerk etc. Zo ging ik een keer met hem mee naar een training en zag daar Jan spelen. Jan vertelde mij dat ik wel een goed balgevoel had en dat ik al aardig speelde. Hij zij tegen mij, binnenkort zijn de Eindhovense Regionale kampioenschappen voor de jeugd daar moet je eens aan meedoen. Die dag was er geen voetbalprogramma en ik gaf me daarvoor op, ging een batje kopen zo’n houten plankje met noppenrubber, kosten fl. 2,50. Tot mijn verwondering kwam ik in de finale, na verschillende kanshebbers te hebben uitgeschakeld en dit met mijn simpel spelletje van de bal zo lang mogelijk proberen op tafel te houden. In de finale moest ik tegen de grote favoriet Ronald vanden Heuvel, hij sloeg me in de eerste game helemaal kaal, verloor met 21-5. Na deze game hoorde ik Jan roepen, kom eens menneke zei hij, hij gaf me enkele tips en ik moest meer aanvallend gaan spelen. Zogezegd zo gedaan, ging vanaf het begin voor zover ik kon de aanval zoeken en won uiteindelijk dit kampioenschap. Jan vroeg me toen om bij de TTV Atoom te komen spelen, daar de wedstrijden op zaterdag waren en ik op zondag moest voetballen kon ik dat mooi combineren dacht ik. Eerst in het tweede team van de club en het jaar daarop in het eerste samen met Jan, was volgens mij in de Hoofdklasse.
Vanaf die tijd heb ik Jan en Annie pas goed leren kennen, prachtig stel. Jan was een toffe joviale man die hield van gezelligheid, een geintje een kaartje leggen met daarbij een biertje. Annie zorgde ervoor dat het niet uit de hand liep en hield de controle, als ze er tenminste bij was. De combinatie tafeltennissen en voetballen ging algauw niet meer. Vooral uitwedstrijden waren een probleem, na de wedstrijd was het altijd feest en Jan was altijd de grote gangmaker met het gevolg dat als we op zaterdag speelde we zondags pas laat thuiskwamen en ervan voetballen niets meer kwam.
Iedereen dacht dat hij zijn sport niet serieus nam maar het tegendeel was waar. Als iemand veel trainde dan was Jan het wel, hij wilde iedere dag wel spelen en dan belde hij mij op om met hem te gaan trainen. In die tijd werd er nog niet met veel topspin gespeeld maar aanvallend alles direct, zo had Jan een fantastisch slagenarsenaal ontwikkeld los uit de pols, hij was hier meester in.
Jan was in die tijd de onbetwiste nr.1 van Zuid-Nederland en behoorde tot de beste 10 spelers van Nederland. Vandaar dat hij gevraagd werd door de TTV Maasbree om samen met Bert Onnes en Harrie Vaessen een team te vormen en dit in de Ere-klasse.
Toen Jan stopte bij de TTV Maasbree gingen hij en ook Harrie Vaessen naar PSV waar ik inmiddels ook speelde en vormden we weer een team in de Hoofdklasse. We werden glansrijk kampioen en we promoveerde weer naar de Ere-klasse. Over deze periode samen met Jan en Harrie is veel te vertellen, veel gelachen en gezelligheid maar altijd na de wedstrijd en na de gehele week getraind te hebben.

Jan bedankt voor alles, je was een toffe vent, mocht er een hiernamaals zijn dan ben je weer bij je lieve Annie, dat is wat je graag wilde. Rust zacht Jan.

Thieu van Vroenhoven

Winkelwagen

Aantal producten 0
Totaalbedrag € 0,00

Winkelwagen

Meld je aan voor onze nieuwsbrief

Klantenservice

Onze klantenservice staat dagelijks voor u klaar tussen 12:00-17:00

tel: 088-00 876 66

e-mail: contact@sporteurope.nl